چند کنی ریشخند آنکه گذشتست

هر نفس از روی خدعه برکشم افغان

گویمش ای طفل ساده رخ که هنوزت

گرد بهی نیست گرد سیب زنخدان

سبلتش از گوش و موی ریش ز پستان

مر نشنیدستی ای نگار سیه موی

شرم ز ریش سفید دارد یزدان