مر نشنیدستی ای نگار سیه موی

گرد بهی نیست گرد سیب زنخدان

چند کنی ریشخند آنکه گذشتست

سبلتش از گوش و موی ریش ز پستان

شرم ز ریش سفید دارد یزدان

ای بت کافور روی مشکین طره

کت بالا تیرست و شکل ابرو کیوان