از زره و خود گو جمال تو بیند

پیل ندارد به تن بسان تو خفتان

کوهه رخش تو پیش کوه بلاون

همچو بلاون که است پیش بیابان

آنکو یوسف ندیده است به زندان

دوش چو برگفتم این قصیده سرودم

به که به کرمان فرستمش ز خراسان