راستی آرد پدید چون دل عاشق

گرز تو پتکست و ترک خصمان سندان

ویحک آن مرغ جان شکار چه باشد

کش نبود طعمه در جهان بجز از جان

گرچه بسی کج ترست زابروی جانان

همچو هلالست لیک می نپذیرد

چون مه نو هر مهی زیادت و نقصان