همچو هلالست لیک می نپذیرد

کش نبود طعمه در جهان بجز از جان

راستی آرد پدید چون دل عاشق

گرچه بسی کج ترست زابروی جانان

چون مه نو هر مهی زیادت و نقصان

دایه گردون بود به سال و نباشد

بر صفت طفل شیرخوارش دندان