از قضا روزی که بگذشت این قران از شهریار

هیچ تیری بعد ازین تا حشر ناید بر نشان

آتش نمرودیان بر قهرمان آب و خاک

شد گلستان ورنه بر باد فنا رفتی جهان

من به شهر اندر بدم با دوشان همداستان

مدح شاه و خواجه می خواندم به آواز بلند

با بیانی نغز کش بود از فصاحت ترجمان