مدح شاه و خواجه می خواندم به آواز بلند

شد گلستان ورنه بر باد فنا رفتی جهان

از قضا روزی که بگذشت این قران از شهریار

من به شهر اندر بدم با دوشان همداستان

با بیانی نغز کش بود از فصاحت ترجمان

ناگهان می خورده و خوی کرده آن ماه ختن

آمد و ز ابروی و مژگان همرهش تیر و کمان