با بیانی نغز کش بود از فصاحت ترجمان

از قضا روزی که بگذشت این قران از شهریار

من به شهر اندر بدم با دوشان همداستان

مدح شاه و خواجه می خواندم به آواز بلند

ناگهان می خورده و خوی کرده آن ماه ختن

آمد و ز ابروی و مژگان همرهش تیر و کمان

چون کمند پهلوانان زلف چین چین تا کمر