آمد و ز ابروی و مژگان همرهش تیر و کمان

مدح شاه و خواجه می خواندم به آواز بلند

با بیانی نغز کش بود از فصاحت ترجمان

ناگهان می خورده و خوی کرده آن ماه ختن

چون کمند پهلوانان زلف چین چین تا کمر

همچو دام صیدگیران جعد خم خم تا میان

جای مژگان از بر آهوی چثبمش رسته بود