تا فلک گردد به گرد درگه دارا بگرد

دوستان را جمله قربان کن به خاک آستان

از روان دوستان روح الامین را ساز نزل

ز استخوان دشمنان کن کرکسان را میهمان

تا جهان ماند به زیر سایه یزدان بمان

هم به قاآنی بفرما تا ببوسد دست تو

تا دهانش در سخن گردد چون دستت درفشان