تا جهان ماند به زیر سایه یزدان بمان

از روان دوستان روح الامین را ساز نزل

ز استخوان دشمنان کن کرکسان را میهمان

تا فلک گردد به گرد درگه دارا بگرد

هم به قاآنی بفرما تا ببوسد دست تو

تا دهانش در سخن گردد چون دستت درفشان