زیبد شهنشی را کز جود اوست گیتی

نی در دلست عقده نی خاطری پریشان

زان پس که راست درخور این تختگاه و دیهیم

زان پس کراست لایق این بارگاه و ایوان

ریب سرای ارژنگ رشک فضای رضوان

یعنی حسن بهادرکز صارم جهانسوز

سوزد روان دشمن در عرصه گاه میدان