ریب سرای ارژنگ رشک فضای رضوان

زان پس که راست درخور این تختگاه و دیهیم

زان پس کراست لایق این بارگاه و ایوان

زیبد شهنشی را کز جود اوست گیتی

یعنی حسن بهادرکز صارم جهانسوز

سوزد روان دشمن در عرصه گاه میدان

ابریست دست جودش لیکن چو ابر آذر