یعنی حسن بهادرکز صارم جهانسوز

زان پس کراست لایق این بارگاه و ایوان

زیبد شهنشی را کز جود اوست گیتی

ریب سرای ارژنگ رشک فضای رضوان

سوزد روان دشمن در عرصه گاه میدان

ابریست دست جودش لیکن چو ابر آذر

بحریست طبع رادش لیک چو بحر عمان