بنشین و بخور باده مگو باده خورم چند

زان می که بر او رشک برد رای فلاطون

زان می که ازو لعل بود نعل در آتش

خود قوت دل ما دل یاقوت ازو خون

برخیز و بده بوسه مگو بوسه دهم چون

آن قدر بده بوسه که بیخود شوم ایدر

آن قدر به خور باده که از خود روی ایدون