گرت هزار ملامت کند حسود عنود

گمان بیاری رای تو اوستاد یقین

خزان گلشن تو نوبهار باغ بهشت

زمین درگه تو آسمان چرخ برین

بدو نگیری خشم و بدو نورزی کین

از آنکه پایه سیمرغ از آن رفیع تر است

که التفات کند گر کشد ذباب طنین