بدو نگیری خشم و بدو نورزی کین

خزان گلشن تو نوبهار باغ بهشت

زمین درگه تو آسمان چرخ برین

گرت هزار ملامت کند حسود عنود

از آنکه پایه سیمرغ از آن رفیع تر است

که التفات کند گر کشد ذباب طنین

به کفه کرمت چرخ و خاک همسنگند