زمین درگه تو آسمان چرخ برین

زمین به قوت حکم تو حکمران سپهر

گمان بیاری رای تو اوستاد یقین

خزان گلشن تو نوبهار باغ بهشت

گرت هزار ملامت کند حسود عنود

بدو نگیری خشم و بدو نورزی کین

از آنکه پایه سیمرغ از آن رفیع تر است