پاشیده مغز گاو زمین از فشار این

خور ذره شد ز بس که دم افشاند بر سهر

که دره شد ز بس که سم افشرد بر زمین

پوشیده چشم شیر فلک ز انتشار آن

کوه گران ز زخم سمش آسمان گرای

مرغ کمان به نعل پیش آشیان گزین

زان اوج چرخ گشته مقوس به شکل دال