پوشیده چشم شیر فلک ز انتشار آن

فولاد بسته بر سم و خورشید بر جبین

خور ذره شد ز بس که دم افشاند بر سهر

که دره شد ز بس که سم افشرد بر زمین

پاشیده مغز گاو زمین از فشار این

کوه گران ز زخم سمش آسمان گرای

مرغ کمان به نعل پیش آشیان گزین