که دره شد ز بس که سم افشرد بر زمین

عنبر فشانده از دم و سیماب از دهان

فولاد بسته بر سم و خورشید بر جبین

خور ذره شد ز بس که دم افشاند بر سهر

پوشیده چشم شیر فلک ز انتشار آن

پاشیده مغز گاو زمین از فشار این

کوه گران ز زخم سمش آسمان گرای