زان می که گرذباب خورد قطره یی از آن

پر کرده داشت گفتی از می دو ساتکین

زان می که بود مایه یک خانمان نشاط

زان می که بود داروی یک دودمان حزین

در طاس چرخ ولوله اندازد از طنین

هی باده خورد وهر زرخش رست ارغوان

هی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین