گشتی به خرمن گلم از بوسه خوشه چین

در طینتم هنوز حکیمان به حیرتند

کز جان و دل سرشته بود یا ز ماء و طین

یاد آیدت شبی که گرفتی مرا ببر

تو لب فرازکرده چو یک بیشه اهرمن

من چهره باز کرده چو یک روضه حور عین

می گفتمت به ساق سپیدم میار دست