تو لب فرازکرده چو یک بیشه اهرمن

کز جان و دل سرشته بود یا ز ماء و طین

یاد آیدت شبی که گرفتی مرا ببر

گشتی به خرمن گلم از بوسه خوشه چین

من چهره باز کرده چو یک روضه حور عین

می گفتمت به ساق سپیدم میار دست

می گفتیم که صبحدم روز واپسین