من چهره باز کرده چو یک روضه حور عین

یاد آیدت شبی که گرفتی مرا ببر

گشتی به خرمن گلم از بوسه خوشه چین

تو لب فرازکرده چو یک بیشه اهرمن

می گفتمت به ساق سپیدم میار دست

می گفتیم که صبحدم روز واپسین

گر روز واپسین نشد امروز پس چرا