آنگاه از غضب مرا هرسر مو شود به تن

بی شک برسپوزد انگشت به حلقه نگین

یابد چون به تخت سیم آری ناکسی ظفر

دست ستم کند دراز ار همه خود بود تکین

همچو سنان گستهم راست به زیر پوستین

غیرت عصمتم بدان دارد تا کشم به خون

لاشه خود ز تیر غم پیکر او به تیغ کین