غیرت عصمتم بدان دارد تا کشم به خون

دست ستم کند دراز ار همه خود بود تکین

آنگاه از غضب مرا هرسر مو شود به تن

همچو سنان گستهم راست به زیر پوستین

لاشه خود ز تیر غم پیکر او به تیغ کین

باری بس خیال ها بگذشت اندرم به دل

تا بگذشت ساعتی ز اول شب به هان و هین