تا بگذشت ساعتی ز اول شب به هان و هین

غیرت عصمتم بدان دارد تا کشم به خون

لاشه خود ز تیر غم پیکر او به تیغ کین

باری بس خیال ها بگذشت اندرم به دل

طیره هنوز من در آن اول شب که ناگهم

گشت ز خم کوچه یی طالع صبح دومین

در شب تیره ای عجب بنمود آفتاب رو