گشت ز خم کوچه یی طالع صبح دومین

باری بس خیال ها بگذشت اندرم به دل

تا بگذشت ساعتی ز اول شب به هان و هین

طیره هنوز من در آن اول شب که ناگهم

در شب تیره ای عجب بنمود آفتاب رو

گرچه بر آفتاب نی کژدم هیچگه قرین

ماند چو من دو چشم من خیره ز فرط روشنی