باری بس خیال ها بگذشت اندرم به دل

همچو سنان گستهم راست به زیر پوستین

غیرت عصمتم بدان دارد تا کشم به خون

لاشه خود ز تیر غم پیکر او به تیغ کین

تا بگذشت ساعتی ز اول شب به هان و هین

طیره هنوز من در آن اول شب که ناگهم

گشت ز خم کوچه یی طالع صبح دومین