همچو سنان گستهم راست به زیر پوستین

یابد چون به تخت سیم آری ناکسی ظفر

دست ستم کند دراز ار همه خود بود تکین

آنگاه از غضب مرا هرسر مو شود به تن

غیرت عصمتم بدان دارد تا کشم به خون

لاشه خود ز تیر غم پیکر او به تیغ کین

باری بس خیال ها بگذشت اندرم به دل