کاین شب نی کلیم چون بیضاش اندرآستین

در شب تیره ای عجب بنمود آفتاب رو

گرچه بر آفتاب نی کژدم هیچگه قرین

ماند چو من دو چشم من خیره ز فرط روشنی

چون سوی او پس از وله نیکو بنگریستم

دیدم یار می رسد با دو رخان آتشین

چشمش یک تتار فن چهرش یک بهارگل