دیدم یار می رسد با دو رخان آتشین

ماند چو من دو چشم من خیره ز فرط روشنی

کاین شب نی کلیم چون بیضاش اندرآستین

چون سوی او پس از وله نیکو بنگریستم

چشمش یک تتار فن چهرش یک بهارگل

جعدش یک جهان شکن زلفش یک سپهر چین

قدش یک چمن نهال اما بر سرش ارم