می ده که هرچه بخت گمان کرد شد یقین

با رقص و وجد و قهقهه بازم جواب داد

کایدون کجاست باده بده یک دو ساتکین

ناخورده میی به جان تو گر پاسخ آورم

مینا و جام را به در آوردم از بغل

هی هی چه باده داروی یک خانمان حزین

خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار