پاکوبد از نشاط به زهدان او جنین

خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار

ما را ز روزگار نیاگان آتبین

زان می که گر برابر آبستنی نهند

ناگاه سر به عشوه فراگوش من نهاد

کاید زری به فارس شهنشاه راستین

این گفت و اسب راند و من از وجد این خبر