آن سرین کاو چون پری پنهان بود از چشم خلق

گنج چون خود دزد باشد دزدکی گردد امین

چرب و شیرینست چندانی که چون نامش برم

از زبان من گهی روغن چکد گه انگبین

چون من از هر سو دو صد دیوانه دارد در کمین

ای دریغا کاش افسون پری دانستمی

تا پری را دیدمی بی گاه و گه صبح و پسین