تا پری را دیدمی بی گاه و گه صبح و پسین

آن سرین کاو چون پری پنهان بود از چشم خلق

چون من از هر سو دو صد دیوانه دارد در کمین

ای دریغا کاش افسون پری دانستمی

آن پری را نیست افسونی به غیر از سیم و من

مانده ام بی سیم از آن با من نگردد همنشین

نی که او سیمست و من همچون گدا در پیش او