مانده ام بی سیم از آن با من نگردد همنشین

ای دریغا کاش افسون پری دانستمی

تا پری را دیدمی بی گاه و گه صبح و پسین

آن پری را نیست افسونی به غیر از سیم و من

نی که او سیمست و من همچون گدا در پیش او

بهر سیم آرم برون دست طمع از آستین

نام او شعر مرا ماندکه چون آری به لب