آن پری را نیست افسونی به غیر از سیم و من

چون من از هر سو دو صد دیوانه دارد در کمین

ای دریغا کاش افسون پری دانستمی

تا پری را دیدمی بی گاه و گه صبح و پسین

مانده ام بی سیم از آن با من نگردد همنشین

نی که او سیمست و من همچون گدا در پیش او

بهر سیم آرم برون دست طمع از آستین