چون من از هر سو دو صد دیوانه دارد در کمین

چرب و شیرینست چندانی که چون نامش برم

از زبان من گهی روغن چکد گه انگبین

آن سرین کاو چون پری پنهان بود از چشم خلق

ای دریغا کاش افسون پری دانستمی

تا پری را دیدمی بی گاه و گه صبح و پسین

آن پری را نیست افسونی به غیر از سیم و من