بسوی تو مارست و خطت مور و من از غم

چون رشته که درحلقه ز حلقه اس برونسو

بر خویش همی پیچم چون مارگزیده

زان موی که می پیچد چون مار بدان رو

بی مار تو چون مورم و بی مور تو چون مو

درکوی تو رسوای جهانیم اگرچه

هرگز ننهادیم برون گامی از آن کو