درکوی تو رسوای جهانیم اگرچه

زان موی که می پیچد چون مار بدان رو

بسوی تو مارست و خطت مور و من از غم

بی مار تو چون مورم و بی مور تو چون مو

هرگز ننهادیم برون گامی از آن کو

در زیر خط و زلف تو رخسار تو ماهست

نیمیش به عقرب در و نیمی به ترازو