رخش تو بنی عم براقست ازیراک

مرغی شود از تیرش هر ترکش و پهلو

ای خسته صمصام تو هر پیل تنی یل

ای بسته فتراک تو هر تیغ زنی گو

میدان همی از چرخ کندگاه تک و دو

چون رفرف اگر بر زبر عرش نهدگام

مهماز زند قدر تو بازش که همی دو