قهر تو بدوگفت یکی گوی و دو بشنو

تو مهر جهانبانی از آن سایل جودت

دامانش چو کان آمده از جود تو محشو

وقتی شرر دوزخ می کرد صدایی

جاه وخطر آنجاست که بخت تو برد رخت

فتح و ظفر آنجاست که کوی تو کند غو

خالی شود ار ساحت دنیا ز تر و خشک