از لجه خاطر به در آوردم در دم

از پهلوی شیران به ضعیفان رسد آهو

این تحفه شاهانه چو از شه به من آمد

بنشستم و بگذاشته سر بر سر زانو

غواص وش این نظم که چون رشته لولو

این شعر فرستادم و امید قبولست

جز شعر چه آید دگر از مرد سخنگو