ای که بنالد ز زخم گرز تو رستم

تیر تو در وقت کینه کرد به بدگو

آنچه فرامرز یل نمود به سرخه

آنچه نریمان گو نمود به کاکو

ویکه به موید ز بیم بر ز تو برزو

خشم تو از شاخ ارغوان ببرد رنگ

مهر تو از برگ ضیمران ببرد بو