خشم تو از شاخ ارغوان ببرد رنگ

آنچه نریمان گو نمود به کاکو

ای که بنالد ز زخم گرز تو رستم

ویکه به موید ز بیم بر ز تو برزو

مهر تو از برگ ضیمران ببرد بو

رنگین گردد ز تاب روی تو محفل

مشکین گردد ز بوی خلق تو مشکو