ویکه به موید ز بیم بر ز تو برزو

آنچه فرامرز یل نمود به سرخه

آنچه نریمان گو نمود به کاکو

ای که بنالد ز زخم گرز تو رستم

خشم تو از شاخ ارغوان ببرد رنگ

مهر تو از برگ ضیمران ببرد بو

رنگین گردد ز تاب روی تو محفل