ز بس که تندی شمشیر شاه جسم عدو

که تا قیامت مجنون دمد به جای گیاه

خدنگ شاه چنان خود دوخت بر سر خصم

که گفتی آنکه به فرقش شدست پوست کلاه

دوپاره گشت به یک ضرب و می نبود آگاه

مصاف بس که در آن پهنه گرم بود نداشت

همی خبر پدر از پور و همره از همراه