خدنگ شاه چنان خود دوخت بر سر خصم

نسیم ناخوش او مغز چرخ کرد تباه

عجبترآنکه ز مغزش به خاک تخمی کاشت

که تا قیامت مجنون دمد به جای گیاه

که گفتی آنکه به فرقش شدست پوست کلاه

ز بس که تندی شمشیر شاه جسم عدو

دوپاره گشت به یک ضرب و می نبود آگاه